BAJKA NA DOBRANOC, PT. "MODLITWA PAŃSKA" :)

Człowiek: Ojcze Nasz, który jesteś w niebie...

Bóg: Tak?

Człowiek: Nie przerywaj mi. Modlę się.

Bóg: Ale wzywałeś mnie.

Człowiek: Wzywałem Cię?

Nie wzywałem Ciebie. Modlę się. "Ojcze Nasz,
który jesteś w niebie..."

Bóg: Znowu to zrobiłeś.

Człowiek: Co zrobiłem?

Bóg: Zawołałeś mnie.

Powiedziałeś: "Ojcze Nasz, który jesteś w niebie".
Oto jestem. Co miałeś na myśli, mówiąc to?

Człowiek: Ale ja nic nie miałem na myśli. No wiesz,
po prostu odmawiałem moja modlitwę. Zawsze odmawiam
Modlitwę Pańską. Ona sprawia, ze czuję się lepiej,
coś w stylu poczucia dobrze spełnionego obowiązku.

Bóg: No dobrze. Kontynuuj.

Człowiek: "Święć się Imię Twoje..."

Bóg: Zaczekaj. Co pod tym rozumiesz?

Człowiek: Pod czym?

Bóg: Pod "święć się Imię Twoje" ?

Człowiek: To znaczy... to znaczy... No nie,
nie wiem, co to znaczy. Skąd miałbym wiedzieć?
To tylko część modlitwy. A tak przy okazji,
co to znaczy?

Bóg: "Święcić" znaczy traktować z czcią,
wielbić, szanować.

Człowiek: No tak, to ma sens. Nigdy wcześniej nie myślałem,
co to znaczy "święcić". "Przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi".

Bóg: Czy naprawdę tak myślisz i pragniesz tego?

Człowiek: Jasne, czemu nie?

Bóg: A co robisz w tym kierunku?

Człowiek: Robię? Wydaje mi się, ze nic. Myślę,
ze byłoby bardzo fajnie gdybyś przejął zupełną
kontrolę nad tym, co jest tu na ziemi i tam,
w niebie.

Bóg: A czy mam kontrolę nad tobą?

Człowiek: No cóż, ja chodzę do kościoła.

Bóg: Nie o to cię pytałem. Co z pogardą,
jaka masz w stosunku do niektórych twoich znajomych?
Wiesz, to jest naprawdę twój problem. A jeszcze sposób,
w jaki wydajesz swoje pieniądze - wszystko dla siebie!
A co z książkami, które czytasz?

Człowiek: Przestań mi czynić takie wyrzuty!
Jestem tak samo dobry, jak wielu innych ludzi
z kościoła!

Bóg: Wybacz, myślałem, że modlisz się,
aby to moja wola była wypełniana...
A jeżeli tak ma się stać, musi się to zacząć od tych,
którzy się o to modlą... Na przykład od ciebie...

Człowiek: No, dobrze. Myślę, że rzeczywiście mam
jakieś zahamowania... Teraz, skoro o tym wspomniałeś,
mógłbym wymienić jeszcze trochę innych...

Bóg: Ja też.

Człowiek: Dotychczas o tym wiele nie myślałem,
ale naprawdę chciałbym się tego wszystkie pozbyć. Chciałbym,
wiesz, być naprawdę wolny...

Bóg: Dobrze. Teraz zaczynamy do czegoś dochodzić.
Będziemy pracować razem - ty i ja. Niektóre zwycięstwa
naprawdę można osiągnąć. Jestem dumny z ciebie!

Człowiek: Słuchaj, Panie, muszę już kończyć .To trwa o
wiele dłużej, niż zwykle.
"Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj".

Bóg: Powinieneś trochę zredukować tego chleba.
Masz już od niego nadwagę...

Człowiek: Hej, co to ma być? Dzień krytykowania?
Oto ja się modle, spełniam swoje chrześcijańskie powinności,
a Ty zupełnie niespodziewanie mi przerywasz
i wypominasz mi wszystko, co robię!

Bóg: Modlitwa to niebezpieczna rzecz. Można wstać od niej
zmienionym... no wiesz... To jest właśnie to, co staram się
ci powiedzieć. Wzywałeś mnie i oto jestem. Teraz już za późno,
aby przestać. Módl się dalej, jestem zainteresowany następną
częścią modlitwy... (chwila przerwy) No, kontynuuj!

Człowiek: Boje się.

Bóg: Boisz? Czego?

Człowiek: Wiem, co zamierzasz powiedzieć.

Bóg: No więc sam się przekonaj.

Człowiek: "I odpuść nam nasze winy,
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom".

Bóg: A co z Anną?

Człowiek: No widzisz? Wiedziałem! Wiedziałem, że
wyciągniesz jej kwestię! Dlaczego, Panie, ona opowiadała
kłamstwa na mój temat, rozpowiadała niewiarygodne historie
na temat mojej rodziny? Nigdy nie zapłaciła mi za to,
co zrobiła! Przysiągłem sobie, ze wyrównamy rachunki!

Bóg: A twoja modlitwa? Co z twoją modlitwą?

Człowiek: Tak sobie tylko mówiłem.

Bóg: Dobrze, że przynajmniej to przyznajesz. Ale przyznaj,
to wcale nie jest tak przyjemnie dźwigać na sobie ten gorzki
ciężar, czyż nie?

Człowiek: Nie. Ale poczuję się lepiej, jak tylko wyrównamy rachunki.
Och tak, mam pewne plany dla tej sąsiadki... Pożałuje,
ze kiedykolwiek się tu wprowadziła!

Bóg: Nie poczujesz się lepiej. Poczujesz się gorzej.
Zemsta wcale nie jest słodka. Pomyśl, jak już nieszczęśliwy jesteś.
Ale ja mogę to wszystko odmienić

Człowiek: Możesz? Jak?

Bóg: Przebacz Annie. Wtedy ja przebaczę tobie. Wtedy nienawiść
i grzech będą jej problemem, nie twoim. A ty osiągniesz spokój serca.

Człowiek: No tak, masz rację. Zawsze ją masz.
I im więcej chce zemścić się na niej, tym bardziej
chce być w zgodzie z Tobą... (chwila przerwy).
W porządku. W porządku. Przebaczam jej. Pomóż jej
odnaleźć właściwa drogę w życiu, Panie. Jak teraz
o tym myślę, widzę, ze jest bardzo nieszczęśliwa.
Wszyscy, którzy robią takie rzeczy, jak ona, muszą
być strasznie nieszczęśliwi...
W jakiś sposób, pokaż jej właściwą drogę.

Bóg: No widzisz! Wspaniale! Jak się teraz czujesz?

Człowiek: Mmm... No cóż, nie najgorzej. Zupełnie nie najgorzej.
Prawdę mówiąc, czuję się zupełnie wspaniale! Wiesz,
myślę, że dzisiaj po raz pierwszy odkąd pamiętam,
będę mógł zasnąć spokojnie! Może od tej chwili
nie będę w ciągu dnia też taki zmęczony, jak teraz,
bo obecnie mało sypiam...

Bóg: Nie skończyłeś swojej modlitwy. Idź dalej.

Człowiek: Och, rzeczywiście "I nie wódz nas na pokuszenie,
ale zbaw nas ode złego".

Bóg: Dobrze! Tak też uczynię. Tylko niepotrzebnie sam się
nie wystawiaj tam, gdzie są pokusy!

Człowiek: Co masz na myśli?

Bóg: Nie włączaj telewizora, kiedy wiesz, że trzeba zrobić
pranie czy posprzątać dom. Także pomyśl nad czasem, który
spędzasz na niekończących się rozmowach ze znajomymi.
Jeżeli nie potrafisz tak wpłynąć na dyskusję,
aby dotyczyła rzeczy pozytywnych, może powinieneś pomyśleć
o wartości takich przyjaźni... Kolejna rzecz - twoi znajomi
nie powinni być twoją normą moralną... I proszę,
nie staraj się mnie używać jako wyjścia awaryjnego...

Człowiek: Tego ostatniego nie zrozumiem.

Bóg: Rozumiesz. Robiłeś tak wiele razy. Robisz coś głupiego,
wpadasz w kłopoty, a później przybiegasz do mnie i krzyczysz
"Panie, pomóż mi wykaraskać się z tych kłopotów, obiecuję,
że więcej tak nie zrobię!". Pamiętasz te wszystkie obietnice,
które mi dałeś w taki sposób?

Człowiek: Tak, wstyd mi. Panie, naprawdę, wstydzę się.

Bóg: Którą obietnice właśnie sobie przypominasz?

Człowiek: No więc, to było tej nocy, kiedy dzieci i ja byliśmy w domu sami.
Wiatr wiał tak mocno, ze myślałem, ze za chwile dach się rozwali
i w każdej chwili pojawi się trąba powietrzna... Zwłaszcza,
że w telewizji ostrzegali, że może nadejść... Pamiętam,
że wtedy się modliłem: "O Panie, jeżeli nas oszczędzisz,
już zawsze będę spełniać Twoją wolę"...

Bóg: I co, zrobiłeś tak?

Człowiek: Przepraszam, Panie. Naprawdę mi przykro.
Do dzisiaj myślałem, ze jeżeli codziennie odmówię Modlitwę Pańską,
będę mógł robić, co chce... Nie oczekiwałem, że coś takiego,
jak teraz, się wydarzy...

Bóg: Idź dalej i dokończ swoja modlitwę

Człowiek: "Gdyż Twoje jest królestwo i moc,
i chwała, na wieki wieków. Amen."

Bóg: Czy wiesz, co przynosi mi chwałę? Co naprawdę by mnie zadowoliło?

Człowiek: Nie, ale chciałbym wiedzieć! Chcę Cię zadowolić! Teraz widzę,
ile bałaganu narobiłem w swoim życiu. I widzę, jak to by było wspaniale
- być jednym z Twoich naśladowców.

Bóg: Właśnie odpowiedziałeś sam na to pytanie.

Człowiek: Naprawdę?

Bóg: Tak. Rzeczą, która ucieszyłaby mnie najbardziej,
byłoby uczynienie, aby ludzie tacy jak ty naprawdę mnie kochali.
Teraz, kiedy te stare grzechy wyszły na jaw i już nie stoją
ci na drodze do mnie, wiele by można mówić o tym, czego możemy razem dokonać...

Człowiek: Panie, zatem zobaczymy,
jaki możesz mieć ze mnie pożytek, dobrze? AMEN !!!

Opracowała: Agnieszka Gorzelak :)